Tasarım Dünyası III

ascend-deskascend-desk

Ascend desk / Dan Divine

joey-oso-design

Joey Oso Designs / Wooden Cake Knife- Letter Opener

qualy

Lucky mouse storage jar / Qualy

polar_ice_bucket_qualy_2_ Polar Ice bucket / Qualy

frame-clock-meyer

Frame clock / Meyer objects

plot-coffee-table (1)

plot-coffee-table (2)

Plot coffee table / Studio Uultis

moroso

/ Moroso

GREEN-CHICKEN

Green chicken rocking chair / Jamie Hayon

monochrome

Monochrome console / Boca do lobo

peugeot helicopter

/ Peugeot design lab

cactus-chess-set

Cactus chess set / RHS Garden Wisley

moontag

AnZa coffee machine / Montaag

rocker-chair (1)rocker-chair (2)

Rocker chair / Shawn Place designs

ribbon-table

Ribbon table / Pierre Renart

the-vinyl-table

The Vinyl table / Stian Herdal

 

Tasarım-Dekorasyon-Mimarlık-Design-Decoration-Architecture içinde yayınlandı | , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ile etiketlendi | Yorum bırakın

Güllerde kırmızı örümcek

kirmizi orümcek (1)

Gül bitkisinin düşmanlarından bir tanesi “kırmızı örümcek”. Gözle görülmesi güç bir boyutta olan bu örümcek arkadaşlar gül çiçeğini siz daha ne olduğunu anlamadan birden bire büyük bir hızla resimdekiler gibi ağları ile sarmakta, eğer müdahale etmezseniz de gülün tüm yaprakları ve çiçeği dökülmekte ve sapı kahverengine dönüşerek kurumuş etkisi yaratmaktadır. Çiçeği kurtaramayacağınızı zannetmeyin! O halden 15 günde eski haline tüm canlılığı ile dönmektedir. Ama maalesef tarım ilacı kullanmak gereklidir. Nasıl mı?

2 litre suya 2 çay kaşığı Arvilmec EC ve 2 çay kaşığı Volitan super katıp bunu sprey şeklinde gülünüze 15 günde 1 uygulayacaksınız. Daha ilk uygulamadan 2-3 gün sonrasına etkisini gözlemleyeceksiniz. 15 gün sonraki 2.uygulamada son golünüzü atacak ve gülünüze tekrar kavuşacaksınız. 1 saksı güle 2 uygulama yeterli gelmiştir.

Uyguladık ve kesin sonuç aldık. Tavsiye ederiz.

kirmizi orümcek (2)kirmizi orümcek (3)kirmizi orümcek (5)

Bilgi- Information içinde yayınlandı | , , , ile etiketlendi | Yorum bırakın

Gestalt ile Yönetimde Akışkanlık

gestalt

Prof.Dr.Hanna Nita Scherler ve Ateş Ataseven‘in birlikte hazırladıkları kitap, soru-cevap şeklinde akıcı bir anlatım ile ve  yönetim konusuna Gestalt bakış açısı ile bakarak iş dünyasında 7 temel konuyu ele almaktadır.  İlk baskısı Haziran 2020’de gerçekleşen kitap “kitapkoala” sitesinden online temin edilebilir.

  1. Değerler
  2. Motivasyon ve İlham verme
  3. Geribildirim
  4. Etkileme ve İkna
  5. Çeviklik
  6. Farklı Nesiller
  7. Yüksek performanslı Takımlar

 

 

Kitaplar-Books içinde yayınlandı | , , , ile etiketlendi | Yorum bırakın

My Future / Billie Eilish

Billie-Eilish

My Future

I can’t seem to focus
And you don’t seem to notice I’m not here
I’m just a mirror
You check your complexion
To find your reflection’s all alone
I had to go

[Pre-Chorus]
Can’t you hear me?
I’m not comin’ home
Do you understand?
I’ve changed my plans

[Chorus]
‘Cause I, I’m in love
With my future
Can’t wait to meet her
And I (I), I’m in love
But not with anybody else
Just wanna get to know myself

[Verse 2]
I know supposedly I’m lonely now (Lonely now)
Know I’m supposed to be unhappy
Without someone (Someone)
But aren’t I someone? (Aren’t I someone? Yeah)
I’d (I’d) like to be your answer (Be your answer)
‘Cause you’re so handsome (You’re so handsome)

[Pre-Chorus]
But I know better
Than to drive you home
‘Cause you’d invite me in
And I’d be yours again

[Chorus]
But I (I), I’m in love (Love, love, love, love)
With my future
And you don’t know her
And I, I’m in love (Love, love)
But not with anybody here
I’ll see you in a couple years

Artist: Billie Eilish
Album: my future
Released: 2020
Müzik-Music içinde yayınlandı | , ile etiketlendi | Yorum bırakın

Victor Should Have Been A Jazz Musician

grace-jones

I went to a concert, to see Nina, Simone,
The concert was over, there was still a band playing, the rap up,
The “booguh” played with his hands, I close my eyes, and look at him,
Victor should have been a jazz musician,
I said to myself, Victor should have been a jazz musician,
I looked at his face, and I saw Victor, looked at his smile, and I saw Victor,
I looked at his hair, and thought,
Victor should have been a jazz musician,
Victor should have been a jazz musician,
And the people dancing on the floor, dancing on the floor, were so high,
You should have seen Victor smile, you should have seen Victor smile,
As they danced all the while all around on the floor, and he laughed,
Victor should have been a jazz musician,
Oh, Victor should have been a jazz musician,
He was playing so nice, the jazz musician,
Ah, ah,
He’s living in a fast beat, in a city that’s hot,
Telling all the Latinos and Puerto Ricans, Victor seems happy, but he doesn’t even know himself, he’s gotta look inside to know his first love,
Victor was a Jazz musician, he was playing so nice, Victor was a Jazz musician, (?) Victor was a Jazz musician,
Victor loves his music, he loves his music, somewhere, he plays his music, somewhere,
Victor is a jazz musician,
Jazz.
Artist: Grace Jones
Album: Inside Story
Released: 1986
Müzik-Music içinde yayınlandı | , , , ile etiketlendi | Yorum bırakın

Sanat ve tasarım

 

james-kerwin

A Paradise Lost / James Kerwin / photography

DOUG-AİTKİN

Doug Aitkin’s mirage house, photographed by Ashley Cho

SEAN-DAVID

Sean Woodrow & David Corns

tito-agnoli

Tito Agnoli P3 Lounge Chairs for Pierantonio Bonacina, Italy, 1960s

davinci

Spiral stairway designed by Leonardo Da Vinci, Chambord Chateau in France

knoll

Design 1 (1950) 8 inch module, cast Hydrostone
Interior: Arnold Wasson-Tucker

tumblr_p5w1efDrkj1skkfpco1_540

HOUSE-GHOST IN FRANCE  Designers Christophe Berdager and Marie Peugeu

marina-ulay

Marina Abramović (born November 30, 1946) and Ulay (November 30, 1943 – March 2, 2020), 1977

 

christo-12

Christo Vladimirov Javacheff(1935-2020) /  ‘The Floating Piers’ consists of giant, yellow coloured walkways, floating on Lake Iseo and stretching 3 kilometres across the Italian water

bryan-randa

Art Glass – Motion by Bryan Randa

Sanat-Tiyatro / Art-Theatre içinde yayınlandı | , , , , , , , , , , ile etiketlendi | Yorum bırakın

Hraach / Eternal Soul

maxresdefault

Hraach – Eternal Soul (Original Mix)

Artist: Hraach
Album: Eternal Soul
Released: 2015
Genre: Dance/Electronic
Müzik-Music, Uncategorized içinde yayınlandı | , ile etiketlendi | Yorum bırakın

Tasarım Dünyası II

Tasarımlardaki detaylar ürüne anlam ve özellik katan unsurlardır. Çok sıradan bir ürün ufak bir tasarım değişikliği ile çok özellikli bir hale dönüşebilir. Görsel ve fonksiyonel zenginliğe kavuşabilir.

you-bench

You Bench / by Larissa Diegoli for Mileniohome

the-dish (1)the-dish (2)


THE DISH by Sawdust Bureau | Bespoke Furniture Melbourne

wave-table-lozi (1)wave-table-lozi (2)

Wave table by Lozi Designs

floating-market-bench (1)    floating-market-bench (2)

FLOATING MARKET BENCH BY LÊ LONG VĨNH AND HUYNH THANH QUYEN

 

serpa-bench (2)

serpa-bench (1)  Bench Serpa. Designer. Ronald Sasson

circle-chair (2)

circle-chair (1) The Circle Dining Chair /   Overgaard & Dyrman

catalina-bench (1)

catalina-bench (2)

Catalina Bench by Juskani Alonso

onda-sideboard (1)

onda-sideboard (2)

Onda Sideboard by Arthur Casas Design

bardot-table

bardot-table

Bardot Table by Gabriel Scott

teotim-table

teotim-table

 

houtlander_2018_interdependence_ii_outdoor_seating__outdoor_2_1024

Houtlander_Interdependence_Credit-Hayden-Phipps-2-copia-1

Interdependence II – Houtlander / Rossana Orlandi

Tasarım-Dekorasyon-Mimarlık-Design-Decoration-Architecture içinde yayınlandı | , , , , , , , , , ile etiketlendi | Yorum bırakın

Gestalt Bakış Açısı ile Değişim-Dönüşüm

hanna-nita  Klinik psikolog, gestalt terapisti Prof.Dr.Hanna Nita Scherler ile 14 Haziran günü Butik Global Online tarafından düzenlenen online buluşmanın videosu ve konuşmadır:

Konumuz değişim dönüşüm.

Neden değişmek isteyebilirim? Bir şeylerin hoşuma gitmiyor olması lazım, birşeylerden muzdarip olmam lazım, bir şeylerden rahatsız olmam lazım ki değişmek isteyeyim.Kimse durup dururken değişmek istemez aslında. Öff her gün işe git gel,çocuklara yemek yap,ütü yap, bıktım. Mutsuzum diyebilir insan. Egzemam var gül hastalığım var, kas ağrılarım var, topluluk önünde konuşurken kızarıyorum, bir türlü bunları geçiremiyorum, bundan dolayı mutsuzum,değişmek istiyorum.Bunları artık yaşamak istemiyorum diyebiliriz. Sürekli yaptığımız  şeyleri acaba birileri beğenecek mi,onaylayacaklar mı,iyi bulacaklar mı, takdir edecekler mi, sevilecek miyim diyebilirim ve değişmek isteyebilirim. Kendimi çok hırslı bulabilirim, başarısızlığa tahammül edemiyor olabilirim,onun için değişmek istiyor olabilirim. Veyahutta hayat nedir sorusuna kendimce kurguladığım cevaplar artık beni tatmin etmiyor olabilir,onun için değişmek isteyebilirim. Yani aslında değişmek istiyorsak bu yola baş koyduk demektir.Bahsettiğim “neden değişmek isteyeyim” konularına verdiğim örnekler aslında değişime davettir. Spesifik olgular değişim yolculuğunun ancak basamakları olabilir. Burada vurgulamak istediğim şu: değişime baş koymak demek,işte topluluk önünde konuşurken kızarmayayım artık, o yönde değişeyim değildir,o değişime bir   davettir,çağrıdır. Değişim yolculuğuna o şikayetin vasıtası ile başlamış olabilirim. Ya da insanlar beni sevsinler,onaylasınlar diye çok dert ediyorsam ve bunu dert etmekten sıkılmışsam değişmem demek artık bunu dert etmeyeceğim,işte değişimim bu demek değildir. O mesele sadece beni değişim yoluna davet eden bir davetiye,bir araç niteliğindedir. Değişimin önce ne olmadığını tanımlayalım ki karıştırmayalım.

Değişim ne değildir?

Kaygı, acı,umutsuzluk, öfke,suçluluk.utanç duymaya, hayatta çaba sarf etmeye muvaffak kazandırmaz değişim. Değişiyorum diye artık acı çekmeyeceğim, utanç duymayacağım,suçluluk duymayacağım, kaygı duymayacağım zannetmeyelim. Değişim, bu yaşam olgularından bizi muaf tutmaz,değişim o değildir.Bu olguları her zaman deneyimleyeceğim, değişen neye ilişkin öfkeleneceğim, neye ilişkin acı duyacağım, neye ilişkin umutsuzluk yaşayacağım değişebilir. Ama bu olgular hayat boyu deneyimleyeceğim olgulardır. Neye ilişkin bu olguları yaşayacağım değişir dedim, bir de bu olgularla nasıl temas edeceğim de değişir. Bu olgulara ilişkin kendimi nasıl konumlandıracağım da değişir. Aslında herşey aynı kalır,ama o hayat olgularına ilişkin benim yaklaşımım, onları benim anlamlandırmam,onlarla benim temas etme şeklim değişir. Yani değişim insan olmakla ilgili olguların bazılarını artık yaşamayacağımın garantisi değildir. Böyle bir sanrıya kapılmayalım.

Değişim bir yerden başka bir yere gitmek değildir.Değişim insan olmakla ilgili bileşenlerinin değişmesi değildir. Hep aynı kalacağım 5 duyumla varoluşumun 4 boyutu ile, becerilerimle hep aynı kalacağım. Değişen becerilerimi nasıl kullanacağımdır. Değişecek olan onlardır. Yani pilav yapıyorsam hayat boyu pilav yapmaya devam edeceğim. Değişen pilav yapmaya atfettiğim anlam pilav yaparken süreçte deneyimleyeceklerim ve sonucuna ilişkin beklentilerimdir. Yani değişim tamamen içsel bir süreçtir, kesinlikle şekilsel değildir, yani değişimin ne olmadığını tanımlamış olduk.

Değişmeye nereden başlayacağım? Beni değişime ne davet edecek? Zorlanmalarım davet edecek. Ya da çok mutlu olduğum  anlar davet edecek. Yani “normal eğri” diye bir tanım vardır. Herkesin bir normal eğrisi vardır. Bu eğrinin dışında kalan mutsuzluk veya mutluluk benim için değişime davettir. Peki, nereden anlayacağım benim için normal eğrinin dışında kalan bir deneyim yaşamakta olduğumu?  Zaten bedenim, duygularım ve düşüncelerim bana bunu haykırmakta olacaklar. Yeter ki ben bedenime, duygularıma ve zihnime kulak kabartayım. Bana onları haykırmakta olacaklar. Ne yapacağım? Ne yaşıyorum ve ne deneyimliyorum diye kendime sormayı adet edineceğim, bakın “neden” demiyorum. Ne yaşıyorum, ne deneyimliyorum  diye kendime soracağım. Niçin diyeceksiniz? Bu soruları sormak benim farkındalığımı geliştirecek. Farkındalık  geliştirmek niyetle ilgilidir. Neye niyet? Bakınca her zaman gördüğümden farklı birşey görmeye niyet, dinleyince her zaman duyduğumdan farklı birşey duymaya niyet, dokununca her zaman hissettiğimden farklı bir şey hissetmeye niyet. Hemen mutlu bir olayın bizi nasıl değişime davet edebileceğinden örnek vereyim. Mesela şöyle düşünün, uzun süredir evlisiniz veya ilişkideyim ve o ilişkide arzu ettiğim ilgi,sevgi ve önemi görmediğimi düşünelim. O ilişkiyi bitiriyorum ve içimde bir eksiklik,yoksunluk var. Yakın duygusal ilişkide düşünülmek, istenmek,önemsenmeyi yaşamak istiyorum. Ve diyelim ki bir yerde birisine rastlıyorum, ayaküstü sohbet ediyoruz, neler yapıyoruz konuşuyoruz, ona laf arasında diyorum ki haftaya yaş günüm var, arkadaşlarımı çağırıyorum, onun için alışveriş yapıyorum. Yine laf arasında demişim ki mesela  oğlum için x  kitabını arıyorum. O laf arasında bunları söylediğim kişi,doğum günümde bana bir buket çiçek gönderiyor, bakıyorum bu ayaküstü sohbet ettiğim kişiden gelmiş, nasıl mutlu oluyorum,diyorum ki ”işte beklediğim adam bu” bana ilgi gösteren, önem veren adam bu. Bakıyorum ki 2 gün sonra çalıştığım yere gelmiş aşağıdan telefon ediyor diyor ki, kitapçıya girmiştim, kendim için birşey bakarken çocuğuna lazım olan kitap gözüme ilişti alıverdim,sana getirdim diyor mesela. Mutluluğum daha da katlanıyor, diyorum ki “işte söylediklerimi unutmayan, bana önem veren insan” Şimdi bu değişime bir davettir. Hani çok mutlu oldum ya, neden değişime davet? Çünkü ben karşımdakinin davranışımı kendi ihtiyacım doğrultusunda değerlendiriyorum, kendi ihtiyacım doğrultusunda anlamlandırıyorum. Olgu tek başına benim yüklediğim anlamı barındırmıyor. Belki onun amacı başka. Ama ben önemsenmek ve ilgi görmeye aç olduğum için o havucu benim ihtiyacım olan doğrultuda algılıyor ve anlamlandırıyorum. Bu adamla ilişkiye başladıktan kısa bir süre sonra  anlıyorum ki hiç te öyle değilmiş, adam listesindeki skoruna bir tane daha eklemeyi planlıyormuş aslında. Ben de o listedeki bir isim daha olmuşum. Hani nerde çok önemsenmek ? Burada adam mı suçlu? Kesinlikle adam suçlu falan değil, ben suçluyum,çünkü ben ne yaşıyorum ne deneyimliyorum, heyecanlanmadan önce duraksamadım. Bir kendimi dinlemeye izin vermedim, ne oluyor burada diye yavaşlayıp kendi kendimle birazcık kalmaya ihtiyacım var. Değişim yolu böyle bir yol.

Bir arkadaşım telefon edebilir ve bana diyebilir ki “aşk olsun,hiç beklemiyordum, 4 kız buluşmuşsunuz, biz her zaman birlikte buluşmaz mıydık? Neden siz 4ünüz bana haber vermeden buluştunuz? Aşk olsun” içimden diyebilirim ki “aman bu da hep böyle yapıyor,ne kadar da önemsiyor kendisini, herşeye maydanoz olmak istiyor.  Onsuz çıkamaz mıyız 1 kere” Ben hep bu anlamı atfediyorsam o da hep beni arayıp aşk olsun diyorsa o zaman dinlerken farklı bir şeyi duymaya niyet ediyorsam zaman içersinde o siteminin ardında “ben kendimi terk edilmiş hissediyorum yada önemsenmemiş hissediyorum, senin tarafından düşünülmeye ihtiyacım var”denildiğini duymaya başlayabilirim. Diyebilirim ki, hah senede 2-3 kez arıyor,sadece ihtiyacı olunca arıyor,sonra ardı arkası gelmiyor,bir daha aradığında yüz vermeyeceğim diyebilirim. Bu mecazi anlamda dokunup ta farklı bir şey hissetmeye niyet etmezsem bu kişiyi böyle konumlandırmaya devam ederim, ama dokunup ta farklı birşey hissetmeye niyet edersem bu kişinin  benimle beraber zaman geçirmekten benim onunla beraber zaman geçirmekten hoşlandığım kadar hoşlandığını ama eğer aranmazsam, eğer istenmezsem diye düşündüğünü, çok zedelenebilir olduğundan dolayı ilişkiyi sürdürme cesareti,ilişkiye devamlılık sağlamak cesaretinin bulunmadığını hissedebilirim. Bütün bunlar her zaman atfettiğim anlamın dışında bir anlam atfetmeye, her zaman duyduğumun dışında birşey duymaya,her zaman gördüğümün dışında bir şeyi görmeye niyet etmemle başlayabilir. Bunu yapmak için alet çantamdaki alet edevatı çeşitlendirmem gerekir. Her zaman verdiğim tepkiye ek olarak bir tepki daha geliştirmeye niyet etmem gerekir. Örneğin:  acaba yapabilecek miyim? acaba takdir edilecek miyim diye beynimi kemiren düşüncelerden şikayet ediyorsam farklı bir alet kullanmaya niyet etmek demek, bu düşünceyi kovalamak değil,bu düşünce gelsin, gelecek zaten, ama ona bu düşünceye ek olarak şöyle bir cümle söylemeyi vazife edineyim: ben onaylanmak istiyorum,ben kabul görmek istiyorum. Acaba onaylanırmıyım? Acaba sevilir miyim sevilmez miyim diye düşüneceğime ne istediğimi kendi kendime tekrarlayayım: Ben sevilmek istiyorum, ben taktir görmek istiyorum. Bu “Acaba” aletinden farklı bir alettir. Onu da niyet ederek kullanmaya başlayabilirim ancak. Yani alet çantamdaki aletleri çoğaltmak ve aynı aletin kullanım şeklini çeşitlendirmem gerekir.

Örneğin: of çok mutsuzum bu ilişki içerisinde,inanılmaz mutsuzum, ama söyleyemiyorum. Söylersem mahvolur, söylersem yaşayamaz,bu “mahvolur söyleyemem” aletini farklı kullanalım. Acaba mahvolacak olan ben olmayayım? Acaba ben olabilir miyim o? Aleti karşımdaki vidayı duvara vidalamak için değil de aleti kendime doğru çevirip kullanabilir miyim acaba?

Ya da “ben gitmek istemediğimi söylemek istemiyorum,çünkü o çok üzülür.” Aleti başka türlü kullanalım, sen hep başkalarının üzülmemesi için mi gayret edeceksin? Kendin üzülmeyesin diye gayret sarf etmeye ne zaman başlayacaksın? Yani aynı aleti başka türlü kullanalım.  Mutsuzluğumun nedeni olarak belirlediğim nesne benim muhatabım değildir. Gelişime dönüşüme niyet ettiğim zaman mutsuzluğumun sebebi olarak tayin ettiğim nesne benim muhatabım değildir,o ancak beni kendi sürecimdeki değişime davet eden bir araç olabilir. Neye araç oluyor? Beni kendimle temasa davet eden bir araç olabiliyor. Değişim, kendimi olmak istediğim konuma doğru ittirmekle gerçekleşecek bir süreç değildir. Rahatsızlık deneyimlediğim konum her ne ise,önce onunla temas etmem lazım. Karanlıktan korkuyorsam değişim ışığı yakmak,mum yakmak değildir. Karanlıktan korkuyorsam değişime götürecek olan tek yol,karanlıkta kalmaya niyet etmektir.Karanlıkta kalarak ne deneyimlediğimi kendime tanımlamaya niyet etmektir. Yani yaşadığım zorluk ya da mutluluk her ne ise onunla temas, onu geçiştirmek ya da onun devamını istemek değil. Bir şeyi geçiştiriyorsam ya da çok beğendiğim için orada kamp kurup hep onu yaşamak istiyorsam orada bir sorun var demektir.Hiçbir şeyi silemeyeceğimiz gibi bize memnuniyet veren hiçbir şeyde hayat boyu kamp kuramayacağımızı bilelim. Her şey gelir geçer,herşey değişir. Önce ne algıladığımı ve nasıl algıladığımı anlamam gerekir,bunun için de kendime objektif  olmam gerekir. Şimdiye kadar hep tersini duyduğunuza eminim, başkalarına objektif ol denir ya, hayır. Kendinize objektif olun, başkalarına kesinlikle sübjektif olun. Ne demek bu? Başkasının yaşadığı acıyı hissedebilmem için ona sübjektif yaklaşmam lazım. Objektif yaklaşırsam onun yaşadığı acıyı nereden anlayayım? Onunla hemhal olmak gayet sübjektif yaklaşmayı gerektirir. Kendimi tanımak istiyorsam,kendimle temas etmek istiyorsam, kendimi neyi nasıl yaptığımı, farkındalığımı geliştirmek istiyorsam kendime mutlaka objektif olmam lazım.Kendime objektif olmak demek,kendimi birşeyleri yaparken aynı zamanda da uzaktan gözlemleyebilmek demek, yani hep bir üçüncü gözden gözlemleyebilmek demek.

Bütünleşme ve birşeylerden ayrışma sürecidir tüm hayatımız. Zorlukları en kuşbakışı anlamda hayatı yaşadığımız bu bütünleşme ve ayrışma kıvamında bir bozukluk olduğunu söyleyebilirim.Bu bütünleşme ve ayrışma kıvamında –denge kelimesini özellikle kullanmaktan kaçınıyorum- çünkü denge deyince insanlar bütünleşme ile ayrışma arasında bir denge zannediyorlar, öyle birşey yok, bazen köküne kadar buluşacağım bazen köküne kadar ayrışacağım,ihtiyacıma göre,diyorum ki bütünleşme ve farklılaşma kıvamında ayar bozukluğu olduğu zaman ben hayat içerisinde akmam. Hayat içersinde akınca zaten “acaba bu kıyafeti alsam mı almasam mı” diye düşünmem.O kıyafeti alasım varsa aynanın karşısında kendime baktığım anda “işte bu” derim,kasaya gider öderim. Ama bu kıyafeti alayım mı almayayım mı diye düşünüyorsam orada akmayan birşey var. Gündelik hayatımız da öyle,bir şeyleri farkında oluyorsak yani yaşarken hakkında düşünüyorsak  orada birşey var demektir,akmıyor çünkü. Oradaki bütünleşme ve ayrışma kıvamında bir eksiklik yada fazlalık var demektir. O zaman zorlanıyoruz. Zorlanma aslında bir anlamda , ben şimdi ya fazla buluşmaya çalışıyorum ya fazla ayrışmaya çalışıyorum, bir bakayım, ne yapıyorum, ne kadar ayrışıyorum ne kadar buluşuyorum, buna bir alıcı gözüyle bakayım.

Tüm hayat aslında bize ardıl olarak fırsatlar sunar. Nasıl fırsatlar sunar? Varoluş gerginlikler barındırır. Kutuplar barındırır, yaşam demek aynı anda birden fazla gerçeklikle karşı karşıya kalmak demek. Çocuğumu A okuluna mı vereyim C okuluna mı vereyim? A işine mi gireyim B işine mi gireyim? İlişkide kalayımmıçıkayımmı? Hep bir gerginlikler içersindeyiz ve bu  gerginlikler doğal olarak bizde kaygı tepkisini uyandırır. Bu çok doğaldır. Eğer bu kaygı tepkisini yaşıyorsak varoluşsal anlamda bir kaygı yaşıyoruz demektir,yaşadığımızın göstergesidir.Bu kaygı her zaman olacak,bu kaygı hayatta oluşumuzun fıtratında var.Kaygıyı yadsırsak kaygının içinde kayboluruz.Kaygıyı yadsırsam kendimi var etmek için gerekli sorumluluğu almayıp sonuçlarına katlanmadığım için kaygı katmer katmer artar. Kaygımın içersinde kaybolurum. Kaygıyı yadsırsam da varoluşa duyarsız kalırım,bu da bir anlamda duvara toslamama sebebiyet verir. Tek bir çarem var aslında…O da kaygı ile temas etmek, sanmayalım ki hayatımızın bir eşref saati var ve o eşref saatinde kaygı ile temas edeceğim ve oh sorumluluğu salacağım,böyle birşey yok,bu hergün var ve bazı günler onlarca,yüzlerce, binlerce kere.  Değişim bir kez gerçekleşecek ve ondan sonra orada kamp kurulacak bir konum değildir. Değişim hayat boyu süren bir süreçtir. Bir olma halidir. Neyle ilgili bir süreçtir? Ne ile bütünleşip buluşacağım,neden farklılaşacağımın ayrışacağımın kararının sürekli verildiği bir süreçtir. Fiziksel-somut gelişim de bir süreçtir. Bebekken 40-50 cm doğarız, sonra boy atarız 70lere geliriz, kıllanırız, göğüslerimiz çıkar, adet görmeye başlarız,menapoza gireriz,erkeksek vücudumuz  gelişir,göğsümüz kıllanır,adele yapmaya başlarız,cinsel organlarımız gelişir. Bunlar için çaba sarf ediyormuyuz? Hayır.Kendi kendine oluyor,fiziksel gelişimimiz kendi kendine oluyor.Soyut gelişim fırsatları da kendi kendine olur. Soyut gelişim, şekilsel değil, anlamdaki gelişimler. Fırsatları gani gani gelir hayatta.Fiziksel gelişimden tek farkı önümden parade gibi geçen gelişim fırsatlarına niyet etmem lazım,uzanıp onları almam ve kullanmam lazım.Bu konuda söylenecek çok şey var. Bugün belli bir bakış açısından ilerliyoruz.

01-yaş arasında seçimim olmayan bir ebeveynle bütünleşmeyi öğreniyorum. O bana göğsünü uzatırsa ben süt emebilirim. O benim altımı temizlerse ben hayatla ilgili umutlanabilirim,hayata ilişkin bütünleşme ilk bütünleşme deneyimim seçmediğim ebeveynimle oluyor.

2-3 yaşında seçmediğim ebeveynime hayatı zehrediyorum,giymeyeceğim,yatmayacağım,istemiyorum, yemiyeceğim,uyumayacağım. Seçmediğim ebeveynimden ayrışma fırsatını deneyimliyorum, öğreniyorum.

4-5 yaşında bu sefer 2 seçeneğim var,annem ve babam.Biriyle bütünleşmeyi seçerken öbüründen ayrışmayı seçiyorum, derler ya kız çocuk babaya erkek çocuk anneye daha yakındır. Bütünleşme ve farklılaşma deneyimimizin nasıl yavaş yavaş çeşitlendiğine örnek veriyorum. Hayat fırsatlarına örnek veriyorum.Bu sefer ne yapıyorum,birisiyle daha fazla yakınlaşırken öbürünü nasıl iteceğimi öğreniyorum,değil mi?

6-11 yaşında artık lisanı iyice kullanabildiğim ve  zihinsel faaliyetlerimin farkına vardığım için birazcık oraya gark oluyorum. Orada bütünleşmem ve farklılaşmam bir insanla olmuyor, daha çok zihinsel faaliyetlerimin keşfi ile ilgileniyorum.

12-20 yaş arası,deli ergen dediğimiz yaşlar, bu sefer ailem hep orada,ben ne yaparsam yapayım beni kaldırıyorlar zaten, ailemden ayrışıyorum,  ailemin dışında bir sürü bütünleşmeyi seçebileceğim yaşıtlarım var,seçiyorum, hatta onlarla bütünleşip ailemi neredeyse tamamen reddetmeye gidiyorum,tüm bunlar bütünleşme ve ayrışma kıvamlarını tatmam, neler yaşadığımı deneyimlemem için ardıl fırsatlar aslında.

21-35 ya da 40 yaş arası, bu sefer yakın duygusal ilişki kurduğum kişi ile bütünleşiyorum,bir eş seçiyorum kendime, onunla bütünleşiyorum,onun dışındaki insanları 2.planda tutabiliyorum.

Bakın nasıl çeşitlendi…Ayrışma ve bütünleşme yetilerim her basamakta bir önceki basamağı kapsıyor ve daha çetrefil bir formülü barındırmak üzere aşıyor. Artık bu yaşta evlenmek için seçtiğim kişiyle bütünleşiyorum,onun dışındaki kişilerden ayrışıyorum.İş dünyasında da para kazanmak,araba ve ev sahibi olmak için var gücümle ayrışıyorum. Ayrışmak demek illa olumsuz algılamayın,seçim yapıp kendimi ortaya koyuyorum,hırsımla hareket ediyorum, kopartıyorum, ısırıyorum, alıyorum. Hayatta kendime bir yer ediniyorum iş anlamında,maddede.

40-65 yaş arasında ise artık ailem var,evim var, arabam var,biraz param da var. Kazanmaya devam ediyorum,şimdi artık hem aile,hem iş,hem sosyal yaşantım,hem hobilerim bunların hepsinde ayrışıp bütünleşmeyi kendi ihtiyacım doğrultusunda yapabilecek becerileri kazanmış oluyorum.

65’ten sonrada artık bunları yapıyor da olabilirim tabii ki,ama bunları yapmaktaki niyetim ve yapış şeklim değişiyor. Bunları hiç biri benim için önemli olmuyor artık,bunların hepsine hayatın barındırdığı hareketler, faaliyetler,yaşantı parçacıkları şeklinde bakıp seyrinden zevk almaya başlıyorum. Bir zamanlar bunlar için ne kadar çaba sarf ettiğimi, elde edincene kadar çok sevindiğimi, kaybettiğimde nasıl karalar bağladığımı, nasıl üzüldüğümü  seyre dalıyorum veo seyirden zevk almaya başlıyorum.

Bu basamaklar sürecinde neyle bütünleştiğim ve nerden ayrıştığım farklılaşıyor. Farkındaysanız somuttan soyuta doğru gidiyor. Bu bir süreç. Bu fırsatlar hepimizin hayatında var. Pek azımız 20-35 yaş arasında kendimize dönüp değişmeye baş koyabiliyoruz. Açık söylemek gerekirse bunun için yaşadığımız hayat tarzı pek fırsatta bırakmıyor. Hep bir koşuşturma,hep birşeyleri yapma,yetişme derdi içinde geçiyor.

Genellikle 35-40 yaşından sonra mutsuzluklar veyahutta tekrarlanan davranışların memnuniyet veya mutluluk kazandırmadığı farkındalığına varılabiliyor.O zaman bir iç yolculuğu niyeti daha güçlü şekilde belirebiliyor. Aslında bu çizdiğim safhalarda kendimizi konumlamakta hep sabit koordinatlar kullanıyoruzdur ama bunun farkında değilizdir, hep bütünleşme ve farklılaşma şeklimiz sabittir,koordinatlarımız sabittir ama biz bunun farkına varmıyoruzdur.

Temaslarımız doygun olmadığı için, tam temas edemediğimiz için bırakamıyoruzdur. Bırakamamak ne demek? Belki 4-5 yaşında 2 seçeneğimiz varken, bunlardan 1 tanesi ile yakınlaşıp diğerinden farklılaşmak gerektiğinde,  yakınlaştığımla doygun bir temas yaşayamadığım için onu salabilemiyorumdur. Yani bu ne demektir? O dönemde bütünleşip ayrışmam gereken diğer nesnesinin temsillerini yetişkin hayatıma da taşıyorum demektir. Yani akış : temas et-bırak, temas et-bırak şeklinde gider. Bu sizinle paylaştığım süreçte doygun temas yaşayamadığım için bırakamıyorumdur, bırakamadığım için de ondan sonra temas edeceklerimle yine doygun temas edemiyorumdur. Böylelikle birikiyor, geçmişten hep alacaklı olarak devam ediyorum. Ve sonunda rahatsızlık hissetmeye,mutsuz olmaya başlıyorum. Bu süreci ele almak,kendimi revizyona sokmak demek, mutsuz olduğum olgu ile uğraşmak demek değildir. Bunun altını özellikle çiziyorum.Mutsuz olduğum olay sadece henüz farkında olmadığım ayrışma ve bütünleşme kıvamında bir bozukluk olduğunun göstergesidir ancak. O zaman ne yapmam lazım? Olguları nasıl algılıyorum ve nasıl anlamlandırıyorum sorusunu kendime sormam lazım. Bu soru şunu gerektirir. Odağım önceden belirlenmiş bir olguya olmayacak,uyaranlardan hangisi ile ilişkide olacağımı önceden belirleyerek kendimi gündelik hayatımda konumlandırmayacağım. Bir şeylerin benim dikkatimi çekmesi için açık olacağım. Receiving yani karşılayabilmek…Receive etme, bir gözlük var, ben bu gözlüğü takıyorum ve doğrultusunda dünyaya bakıyorum değil. Gözlüğü çıkartıyorum ve dünyada birşeyin benim ilgimi çekmesi için merakla bekliyorum gibi bir konum. Bu tabii söylendiği kadar kolay değil,çünkü burada bir bilinmezlik var. Kendimi neye bırakacağım,ne benim ilgimi çekecek,bilmiyorum. Süreçte kalabilmek, nasıl yapacağım bunu? Ardındaki manayı hep merak edeceğim. 5 duyumla algıladığım somut şekil beni hayatta şimdiye kadar konumlandırmakta olan anlamdır. Şimdiye kadar sürdürmekte olduğum bütünleşmek ve farklılaşmak kalıbından dışarı çıkmış olmam. O zaman algıladığımın ardındakini merak ediyor olacağım. Ne güzel bana çiçek yolladı, şahane,beni düşünüyor değil…belki öyledir, ama 1 dakika acele etmeyeyim,hemencecik bir anlam yüklemeyeyim.O çiçek bir şekil, onun ardındaki anlam diğerinin iradesi ile belirlendi, ben bilemem. İradenin niyetinin ne olduğunun kendisinin zaman içersinde ortaya çıkarılabilmesi için sabırla beklemeyi öğrenmem lazım. Alel acele karar verirsem her zamanki bütünleşme veya farklılaşma senaryonun tekrarını ediyor olurum. Yani aslında değişmek, tahammül etmek demektir. Neye tahammül ediyorum? Başkasına mı  kendime mi? Kendime tahammül ediyorum. Başkasına değil. Kendimin nesine tahammül ediyorum? Tahammülsüzlüğüme tahammül ediyorum. Birşeyler çabucak olsun istiyorum, birşeyler önümde çabucak belirsin istiyorum. Bu mümkün değil. Değişmek aynı zamanda süreç içersinde şükretmeyi öğrenmek demektir. Genellikle insanlarla değişim konusunda çalıştığımda, insanların %99’u kendileri danışmak için geldiklerinde sözel olarak değişmek istediklerini söylüyorlar ve bunda samimiler. Fakat mevcut araçlarını kullanırken farklı kullanmak doğrultusunda onları davet ettiğimde veya farklı araçlar tanıtmaya çalıştığımda mutlaka bir mazeret buluyorlar. O bahaneler dirençtir. Bunlara çomak sokulmaz. Bunları da tanımlamak lazım. O da değişim sürecinin bir parçası. Değişim demek zihnimi bedenimi tercüme etmekte kullanmak demek. Yani meta düzeyde teknolojiyi insanlara hükmetmek için kullanmak değil,böyle yapıldığında çuvallıyoruz,şekil 1A’da görüldüğü gibi, zihinsel kapasitelerimize bedenimizde yaşadıklarmızı tercüme etmek için kullanmaya baş koymaktır değişmek. Yani duygularıma hükmetmek yerine onları kullanmayı öğrenmem gerekir. Zorlandığımızda bedenimiz ve duygularımız haykırırlar demiştim, açık ve yüksek bir biçimde haykırılar. Zihnimi bu haykırışları bastırmak için,ortadan kaldırmak için, yenmek için kullanırsam kendime yapabileceğim en büyük kötülüğü yapmış olurum değişim yolunda. Duygularımın haykırışlarını değişim yolunda kullanmayı öğrenmem gerekir. Her duygunun bedensel bir iz düşümü vardır. Zihinsel becerilerimi duygumun bedensel izdüşümlerini tanımlamaya betimlemeye kullandığım zaman değişim yolunda yol almaya  başlayabilirim. Bunu yapmak için tahammülden bahsettim ya,neye tahammül edeceğim?Kendi kendime sabote ediş tarzlarıma tahammül edeceğim,kendime tahammül edeceğim,kendi şımarıklıklarıma,kendi cesaretsizliğime,kendi korkuma,kendi utancıma, kendi suçluluğuma,kendi kendimi nasıl yargıladığıma tahammül etmem gerekir. Bunun için kendime sevgiyle,şevkatle, ihsanla yaklaşmam gerekir,kapsayıcılıkla yaklaşmam gerekir. Bilmem gerekir ki hayat boyu aynen bir deve gibi hayatın yükleri her zaman sırtımda olacak. Hörgütsüz bir deve olmayacak gibi tüm yüklerden arınmış bir insan olabilemez. Aslan gibi bağımsız olacağım. Aslan gibi istediğimi avlayabileceğimi,bunun için gerekli herşeye sahip olduğumu unutmayacağım,ama aynı zamanda yani bir çocuk gibi de heyecanımı kaybetmeyeceğim, saflığımı kaybetmeyeceğim.

Bütünleşme ve farklılaşma kıvamındaki bozukluk şu anlama geliyor, aslanlığımı unutuyorum,sadece deve oluyorum, yada develiğimi unutup sadece aslan oluyorum, yada hem aslanlığımı hem develiğimi unutup sadece çocuk oluyorum. Yok böyle birşey. Üçünün de benim için uygun kıvamını deneye yanıla bulmak durumundayım. Sonuç: hayat yaşanılan ardıl anlardan ibarettir. Bu anları nasıl deneyimleyeceğim benim seçimimdir. Ben ne anlam atfedersem öyle deneyimlerim,bilmeliyim ki hayat tek başına yaşanır.Diğerini sevmek belki ve çoğunlukla kendimi sevmekten daha kolaydır ve kendimi sevmeyi öğrenme çabasından bir kaçıştır. Önce kendimizi sevmeye çalışalım,bunu yapabildiğimiz zaman göreceğiz ki zaten diğerlerini seviyoruz. Değişmek demek,diğeriyle kendimi paylaşmak için temas etmek demek. Bu ne demek? Ben sana sana sığınayım sen bana destek ol,sen bana sığın ben sana destek olayım diye diğeriyle temas değil.Diğeriyle temas kendimi paylaşmak  için olduğunda değişim yolunda ilerliyorum demektir. Amaç değişimde yolda kalmaktır. Değişime baş koyulduğunda varılacak bir nokta yoktur. Devamlıdır değişim,koordinatlar devamlı değişir. Zihnimiz bu süreçte bir bağlayıcıdır. Neyi bağlayıcıdır? Beni dünyaya bağlayandır zihnim. Dolayısı ile zihnin ne olduğunu bileyim de değişim sürecinde ona olduğundan fazla anlam atfetmeyeyim. Bilincimin faaliyeti niyetlendiğim nesne ile ilişkilidir. Dolayısı ile değişim sürecinde niyet çok önemlidir. Değişmem demek niyetimin farkındaolmam demek. Bilmeye başlamaktan neye nasıl niyet ettiğimi anlamaktan geçer. Durmam lazım, acele sonuçlara varmamam lazım. Zaten kendimle durmayı öğrenirsem değişim sürecinin büyük bir basamağını atmış oluyorum. Merak et,kendini merak et, ne yapıyorum,nasıl yapıyorum,ne algılıyorum, nasıl anlamlandırıyorum, nasıl tepki veriyorum,neyi tekrarlamaktayım? Bu acaba neyi tekrarlamaktayım diye zihinsel olarak keşfedilecek bir süreç değil. Yöntemi fenomenolojik bir yöntem. Kendimi çalışmak durumundayım, bu bir ibadet, senede 1 kez kendime zaman ayırmakla olacak birşey değil,her gün diş fırçalar gibi, yıkanır gibi,yemek yer gibi.Esası görmeye niyet etmem lazım. Esas nedir?

Dirençlere nasıl yaklaşmak gerekir?

Dirençler bize aslında : sen hazır değilsin,sen biraz daha bekle diyordur. Dolayısı ile dirençlere çomak sokulmaz. Dirençle beraber gidilir,direnç deşifre edilir.

Bilincimin faaliyeti niyetlendiğim nesne ile ilişkilidir.Buna bir örnek alabilir miyiz?

Daha önce verdiğim örnekten yola çıkayım. “Bana çiçek yolladı,ne kadar güzel, nihayet beni düşünen, bana önem veren birisini buldum. “

Yani niyetlendiğim nesne nedir? Bu adam.

Neden? Çünkü beni gerçekten düşündüğünü zannediyorum.

Bilincimin faaliyeti:  bu nesne ile meşgul olmaya başlar. Meşguliyetimin içeriğini benim varsayımlarım belirler. Değişim demek zaten varsayımda bulunduğumun idrakine varmaktır. Varsayımda bulunmadan yaşayamayız. Önemli olan varsayımda bulunmadan yaşamak değil, önemli olan varsayımlar yaptığımın ve bunların ne olduğunun farkına varmak ki farklı varsayımlarda bulunabileyim.

Her çiçek illa düşünülüyorsun, önemseniyorsun anlamını taşımayabilir. Nasıl ki Freud demiş: bazen puro, purodur. İlla cinsellik içermeyebilir.

Duygu yoksa değişim yok mudur? Ben yoksam değişim dönüşüm  yok mudur? Peki ben’in ne kadarı ben,ne kadarı kültür ayrışmasını nasıl yapacağım?

Ben diye birşey yok. Ben ikilem yaratmaktır. Ben, farklılaşmayı öğrenme sürecinde sosyal yazılım doğrultusunda kurguladığım soyut bir kavramdır. Ben diye birşey yoktur aslında. 40 yaşından sonra yavaş yavaş buluşma ve ayrışmalarda soyut alana geçiliyor dediğimde bunu kastetmiştim aslında. Ben olarak tanımladığım herşeyin içine yavaş yavaş ölünür o süreçte. Ben olarak bütünleştiğim herşey yıkılmaya başlar, taa ki birlik bilincini anlayana kadar. Duygu yok diye birşey yok. Duygu her zaman var. Duygusuz bir insan olamaz. Duygusuz bir bitki,kaya, taş bile yok.

Bizde üzüntü yaratan her durumun kaynağı yine biziz cümlesine nasıl bakarız?

Hiçbir dışsal olgu ben seçmezsem bende birşey yaratamaz. Bütün duygusal deneyimlerim,deneyimlerime atfettiğimanlamlarla belirlenir. Atfettiğim anlam ne kadar kapsayıcı olursa deneyimleyeceğim duygu o kadar hayatın akışına uygun olan bir duygu olur. Hayatın akışına uygun 6 tane duygu var: Mutluluk,üzüntü, korku,öfke,tiksinme ve şaşkınlık. Bunların dışındaki duygu dediğimiz şeyler zihinsel süreçlere bulanmış bu saydığım 6 duygunun türevidir. Bu 6 duyguyu neye ilişkin yaşayacağımın belirleyicisi benim. Manava gitim 10 lira verdim bana 3 lira yerine 2,5 lira geri verdi, vaaaay diye sinirlenmeyi seçebilirim. Ya da seçmeyebilirim.

Kıskançlık diye bir duygu yok aslında.Kıskançlık bir değerdir,bir kurgudur.

Çocukluğumuzdan beri yetiştiğimiz çevredeki öğretilerle kazanılmış değerlerimiz var. Bunların değişimi belli bir yaşa gelince olabiliyor. Bazıları travmalarla değişim gösteriyor. Onları bu kadar hızlı değiştirebilir miyiz?

Değişim hızlı olmaz.Değişim sabır ister. Tamamlanacak birşey değildir. Sürekli değişmekteyiz. Bu bir veri.

Bu söylemin ardında şöyle birşey duyuyorum: bazen istemek yetmez,bazen bu yola baş koymak yetmez.

Bir mükemmel yok,önemli olan süreçte olmak, birşeylerden memnuniyetsizliğimin farkındaysam zaten süreçteyim demektir.

It takes as long as it takes.

Kendini paylaşmayı açabilir misiniz?

Sınırlarımı net tanımlamak.Hep havaalanını örnek veririm. Pistin ışıkları,sınırları net.Uçağı buraya indirebilirsin diyorum. Kendimi ortaya koyuyorum, kendimi paylaşıyorum. Ben sana bunu vereyim sen de bana şunu ver. Ben sana bunu verirsem sen de beni kabul eder misin falan ile değil. Sonuçlarına hükmetmeden ortaya ne koymak istiyorsam onu koyuyorum, bir sonraki adımı hesaplamıyorum. Ne olursa olur.Ardında duruyorum.

Fenomenolojik metodoloji yöntemi ile hayatın her 2 ucucunun barındırdığı gerginliğinikapsama esnekliğini kazandım diyelim. Yakın ilişkide bulunduğum eş,çocuk, anne, baba ile ilişkilerim nasıl düzelir? Değişir?

Kişi ancak kendi değişimiyle ilgilenmeli. Ben değişirken sen de değiş, hadi gel beraber değişelim böyle birşey yok. Hadi gel beraber spora gidelim denir de hadi gel beraber değişelim denmez, herkes kendi değişiminden sorumlu olmalı. Benim muhatabım başkası değil, mutsuzluğumdan sorumlu tuttuğum nesnem benim muhatabım olamaz,çünkü kimse benim mutsuzluğumdan sorumlu değildir. Ancak ben kendim mutsuzluğumdan sorumluyum, ben ancak kendimi değiştirebilirim, benim kendimi değiştirmem aile fertlerini başlatabilir de ilişkileri daha büyük bir çıkmaza da sokabilir. Olabilir.Garanti yok.

Atfedilen anlam ve varsayımların sorumluluğunu almak nasıl değerlendirilir? Çiçek almaya atfedilen anlamda olduğu gibi, o çiçeği alırken atfettiğim anlam ve sonuçları benim ürünlerim mi?

Aynen öyle. Yorum bana ait.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Psikoloji / Psychology içinde yayınlandı | , , , , , , , , ile etiketlendi | Yorum bırakın

The Weeknd / Blinding Lights

the-weeknd-blinding-lights

Blinding Lights

I been tryna call
I been on my own for long enough
Maybe you can show me how to love, maybe
I’m going through withdrawals
You don’t even have to do too much
You can turn me on with just a touch, baby
I look around and Sin City’s cold and empty (oh)
No one’s around to judge me (oh)
I can’t see clearly when you’re gone
I said, ooh, I’m blinded by the lights
No, I can’t sleep until I feel your touch
I said, ooh, I’m drowning in the night
Oh, when I’m like this, you’re the one I trust
Hey, hey, hey
I’m running out of time
‘Cause I can see the sun light up the sky
So I hit the road in overdrive, baby
Oh, the city’s cold and empty (oh)
No one’s around to judge me (oh)
I can’t see clearly when you’re gone
I said, ooh, I’m blinded by the lights
No, I can’t sleep until I feel your touch
I said, ooh, I’m drowning in the night
Oh, when I’m like this, you’re the one I trust
I’m just walking by to let you know (by to let you know)
I can never say it on the phone (say it on the phone)
Will never let you go this time (ooh)
I said, ooh, I’m blinded by the lights
No, I can’t sleep until I feel your touch
Hey, hey, hey
Hey, hey, hey
I said, ooh, I’m blinded by the lights
No, I can’t sleep until I feel your touch
*********************************************************
Artist: The Weeknd
Album: Blinding Lights
Released: 2019
Genres: Synthwave, R&B/Soul
Müzik-Music içinde yayınlandı | , ile etiketlendi | Yorum bırakın

Mutsuzluğun Kaynağı

eckhart-tolle

Covid dönemi, Şimdi’nin Gücü kitabının yazarı spiritüel liderlerden Eckhart Tolle’nin çok sık aralıklarla çok güzel videolar paylaşmasına vesile oldu. Dün paylaştığı videosunda mutsuzluğumuzun genel olarak düşüncelerimizden kaynaklandığını anlattı:

Birçok insan sükunet ile başa çıkamamaktadır. Şu anda üst seviye bir eğitim kurumundasınız. Bu demektir ki daha alt seviyelerden geçtiniz. Üst seviye eğitim çoğu alanda sizin zekileşmenizi ve kavramsal zihninizi kullanmanızı talep eder. Bu da uygundur, kavramsal zihin, düşünebilmek ve düşünceleri uygulama kabiliyeti demektir.

Dünyada her şeyde olduğu gibi olumsuz bir tarafı da bulunmaktadır. Kavramsal zihnin olumsuz yönlerini netlikle görebiliriz. Çünkü sadece üst seviye eğitim alanlar değil, milyonlarca insan zihinlerini çok fazla kullanmamakta ancak zihinlerinin insafında hareket etmektedirler. İnsanlar “düşünüyorum” derler ve bu mantıklı gelir, ancak “kalbimi çarptırıyorum” demezler. Çünkü kalbiniz çarpar ve bu size olan bir şeydir. Onu kendiniz çarptırmazsınız. Ancak insanlar düşündükleri zaman düşünce eylemini gerçekleştirdiklerini zannedelerler. Ama çoğunlukla bu doğru değildir. Kalbiniz nasıl çarpıyorsa düşünceniz de o şekilde olur, düşünceler başınıza gelir. Düşünce birden zihninizde oluşur ve işte oradadır. Nereden geldi? Yani insan farkındalığının içinde bulunduğu durum – bilinç değişimi yolculuğuna girmiş kişiler hariç – milyonlarca insan kavramsal zihin, düşünceler, sürekli düşünce halinde olmak ve sürekli yüzeye çıkan düşünceler içindedirler ve kendilerinin kim oldukları ile bunları karıştırırlar. Bu sebeple insanlar “düşünüyorum” derler. Tabii ki belli düşünce tipleri – kaygı gibi- net bir şekilde görülebilir ki başınıza gelir. Zihin akar gider ve siz durduramazsınız. Sabahın 3ünde uyanırsınız ve korku dolu düşünceler aklınıza gelir. Olası kötü sonuçlar akar durur.

Spiritüel uyanışın başlangıcı, düşüncenin doğuşunu gözlemlemek, düşünceyi görmek ve düşünce ile bütünleşmemek. Düşünceyi düşünce olarak tanımak. Uyanış hakkında konuşursak, mesela Buddha hakkında konuşursak, Buddha kimsenin ismi değildi, bir kişiye verilen bir unvan idi, Sanskritçede Buddha kelimesinin anlamı Budd yani uyanık. Buddha, uyanmış kişidir. Uyanmış olmak önemlidir, bu ne demektir? Uyanık olduğumuzu düşünürüz, şu anda uyanık değil miyiz? Sanskritçede “tuaya” kelimesi vardır. İnsan bilincinin 4 aşamaya bölmüşlerdir, birincisi rüyasız uyku, rüya durumu, uyanık olmak, tuaya (güç) kavramsal zihnin ötesidir, düşünce akışından ayrışmış olmak olup farkındalık ve varoluş olarak tanımlanmaktadır. Bu durum birçoğunuz içinde uyanmaktadır, bu sebeple buradasınız. Deneyimledikleriniz farkındalığınızın derinleşmesi olabilir. Farkında değilseniz ve günlük hayatınızda var olmuyorsanız o zaman kavramsal zihniniz ile bütünleşmişsinizdir ve kimliğiniz kavramsal bir kimliktir, başka bir deyişle kim olduğunuz yani dünya ile ilişkiniz ve tepkileriniz, kavramsaldır ve kafanızda kim olduğunuzu söyleyen bir öyküden ibarettir, geçmişinizden doğmuştur ve geçmişinizde zihninizin koşullanması ile oluşmuştur.

Hayatınız hakkında düşünüp konuştuğunuzda bu kavramsal zihninizdir ve geçmişten türemiştir, beraberinde duygular taşır ve bu da sorun değildir, geçmişi hatırlamak, başınıza gelenler, başarılarınız, başkalarının size yaptıkları ve sizin başkalarına yaptıklarınız, sahip olduklarınız, başkalarının sizin hakkında düşündükleri, egonuz. Zihniniz farkındalık içinde değilse ego doğar. Her düşünce bir enerji formatıdır. Kafanızdaki bu enerji formları “bu ben ve benim hayatım” der. Bu egosantrik durumun karakteristikleri vardır ve sürekli tatminsizdir. Altında yatan düşünce ise “hayatımda önemli bir şey eksik, oraya henüz varmadım” Bazı insanlar hatta henüz yaşamaya başlamadıklarını düşünürler. Hayatlarının dönüm noktasını beklerler. Bazı ifadeler kullanırlar: bir gün başaracağım gibi. Neyi başaracaklarını bilemeyiz. Başaracağım, ulaşacağım, büyük dönüm noktası vs insandan insana değişir. Parasal başarı, ün, ideal beni tamamlayacak eş…Aramaya başlarsınız, bazen o kişiyi bulduğunuzu zannedersiniz, aha işte orada dersiniz, kısa bir süre için egonuz mutlu olur. Aynı şey iyi bir iş sahibi olunca da yaşanır. Bir şeyler başarmak harikadır ama bunlara bakmak ve daha onlar aracılığı ile kendinin daha bütün olacağını zannetmek, tam bir tatmin hissi işlememektedir. Sadece kısa süre için işler.

Bir süre sonra fark edersiniz ki yanlış insanı tanımışsınız. Hepsi bir hatadır. Birisi ile yaşamaya başladığınızda ilk tanıdığınız insan, yemek yediğiniz, kumsalda yürüdüğünüz, gözünüzün içine bakan insan, birlikte yaşamaya başlayınca artık öyle bakmaz olur. Ego, daima yetersizlik duygusu içindedir, kendinize ne kadar şey eklerseniz ekleyin, tatmin edemezsiniz. Bu dünyanın sizi mutlu etmesini beklemeyin. Mutluluk bu dünyadan doğmaz. Bu dünya sizi mutlu etmek için tasarlanmamıştır, sizi zorlamak için tasarlanmıştır. Bu dünyanın sizi mutlu etmek için tasarlandığını düşünürseniz çok öfkelenirsiniz çünkü hayatınız aktıkça “hayatım neden işlemiyor, bu gerçeklik neden yoluma sürekli engel çıkarmaktadır?” Tam bir sorun çözersiniz ardından başka bir sorun çıkar. Sağlığınız, paranız, yaşamınız, ilişkileriniz, iş durumunuz, bu alanlardan birisinde genelde bir sorun çıkar. Bir alanda sorunu çözersiniz diğer alanda sorun çıkar. Sürekli zorlanırsınız. En büyük zorlanmalar insanlardan gelir. İnsanlar oldukça zorlayıcıdır. Başka insanlar üzerinden doygunluk hissi ararken aslında onların acı kaynağına dönüştüklerini görürüz. Çünkü egosal zihne hapsolmuşsunuzdur ve egosal zihnin dünyadan beklentileri bulunmaktadır. Bu beklentileri dünya karşılayamaz. Ancak dünyanın bu beklentileri karşılaması gerektiğini düşünürseniz sürekli mutsuz olursunuz, dünya sizi zorlamaya devam eder. Tüm beklentileriniz illüzyondur ve bunlar inanılmaz bir acı kaynağı olurlar, karşınıza çıkan her zorlama (her zorlanmada “birşeyler yanlış” düşüncesi oluşuyorsa) mutsuzluk kaynağına dönüşür.

Zorlama ile mutsuzluk arasında büyük bir fark vardır. Dünyadan yanlış beklentileriniz varsa her bir zorlama sizi mutsuz edecektir. Hayat sizi yalnız bırakmıyor, demek ki hayatınızda ciddi şekilde yanlış giden bir şeyler oldu…Huzur mu istiyorsunuz? Arada gelir ancak uzun süreli olmaz. Dünya sizi daima zorlayacaktır, çünkü zorlama aracılığı ile sizi uyandırmak için gereken sağlanacaktır. Bir süre sonra, bilinçsizlikten uyanmaya başladığınızda, mutsuzluğunuzun kaynağının çoğunun (iyi hissettirmeyen her türlü duygu) hayatınızdaki durumlardan değil, %90’ı zihniniz tarafından üretilmiştir. Bu da harika bir farkındalıktır. Kalan %10 belki sevdiğiniz birinin ölümü olabilir, normaldir. En hafifinden en ağırına kadar mutsuzluklar, mesela bankaları aradığınızda istediğiniz hizmete ulaşamamanız, karşınıza konuşacak yetkili çıkmaması sizi çok rahatsız eder ve mutsuzluk kaynağı olabilir. Havaalanlarındaki uzun kuyruklar bunların sizde yarattığı düşünceler…Bunlara bakınca mutsuzluk kaynağınız durumlardan mı yoksa durumlar karşısında zihninizde oluşan düşüncelerden mi kaynaklanır? Çoğu zaman mutsuzluk kendi kendinize konuşmanız ve düşüncelerinizden kaynaklanır.

 

Kişisel Gelişim-Self evolution içinde yayınlandı | , , ile etiketlendi | Yorum bırakın

İki

Yaz geldi, her şeye rağmen keyif vakti…

two-seats-13

two-seats (1)two-seats (1)two-seats (2)two-seats (3)two-seats (4)two-seats (5)two-seats (6)two-seats (7)two-seats (8)two-seats (9)two-seats (10)two-seats (11)two-seats (12)two-seats

Eğlence-Entertainment içinde yayınlandı | Yorum bırakın

The Weeknd / In your eyes

Cumartesi gününe mutlu başlamanın en güzel yollarından birisi “the weeknd” şarkıları…yeni albüm yine harika! Bu ise tam bir “Çeşme yolu” araba şarkısı 🙂 Sesini aç, yüzünde kocaman bir gülümseme ile güzel hayallere ve denize doğru yol al.

the-weeknd

In Your Eyes

Oh, yeah
I just pretend that I’m in the dark
I don’t regret ’cause my heart can’t take a loss
I’d rather be so oblivious
I’d rather be with you
When it’s said, when it’s done, yeah
I don’t ever wanna know
I can tell what you done, yeah
When I look at you
In your eyes
I see there’s something burning inside you
Oh, inside you
In your eyes
I know it hurts to smile but you try to
Oh, you try to
You always try to hide the pain
You always know just what to say
I always look the other way
I’m blind, I’m blind
In your eyes, you lie, but I don’t let it define you
Oh, define you
I tried to find love
In someone else too many times
But I hope you know I mean it (mean it)
When I tell you you’re the one that was on my mind, oh
When it’s said, when it’s done, yeah
I would never let you know (let you know)
I’m ashamed of what I’ve done, yeah
When I look at you
In your eyes (your eyes)
I see there’s something burning inside you (inside you)
Oh, inside you (oh, inside you)
In your eyes
I know it hurts to smile but you try to (but you try to)
Oh, you try to (I try to)
You always try to hide the pain (oh, oh)
You always know just what to say (oh, dear)
I always look the other way
I’m blind, I’m blind
In your eyes, you lie, but I don’t let it define you (hey)
Oh, define you
In your eyes
I see there’s something burning inside you
Oh, inside you
You always try to hide the pain
You always know just what to say
I always look the other way
I’m blind, I’m blind
In your eyes, you lie, but I don’t let it define you
Oh, define you
**************************************************
Artist: The Weeknd
Album: After Hours
Released: 2020
Genre: R&B/Soul

 

Müzik-Music içinde yayınlandı | , , ile etiketlendi | Yorum bırakın

Yabancı Dil öğrenmek için

Yabancı dil öğrenenler için en iyi kaynaklar:

Forvo: 17 dilde kelime telaffuzu (www.forvo.com)

Voscreen:

Youglish: Kelimeyi yaz, o kelimenin program aracılığı ile önünüze getirilen bir video ile nasıl telaffuz edildiğini dinleyin. (www.youglish.com)

Language Learning with Netflix: Netflixte seyrettiğiniz filmleri istediğiniz hızda, kendi anadilinizde altyazı ile seyretmenize ve dil öğrenmenize yardımcı oluyor, ayrıca pop-up sözlük ile takıldığınız kelimeyi hemen bulabiliyorsunuz. (www.languagelearningwithnetflix.com)

Anki:

Clozemaster:

Memrise:

Beelinguapp:

News in slow English:

Readlang:

Zargan:

Wordreference:

Fraze.it:

writeandimprove.com:

Lang-8:

Tandem:

HelloTalk:

Interpals:

Italki:

Dil öğrenmek için güzel tavsiyeler, uygulamalar: 

“turkishpolyglot” İnstagram hesabı

 

 

Uncategorized içinde yayınlandı | Yorum bırakın

Covid ve şirket logoları

audi-covid Audibad-year Good Yearfedex-covid    Fed-ExWeb  Mastercard

mcdonalds-covid Mc Donalds

mercedes-covid Mercedes Benz

NBA-covid  NBAWeb  Nikestarbucks-covid  StarbucksWeb  TargetWeb  US Openvw-covid  Volkswagen

Covid-19, Tasarım-Dekorasyon-Mimarlık-Design-Decoration-Architecture içinde yayınlandı | Yorum bırakın